বহুবছৰ আগতে, চাৰিজন বন্ধু গংগাৰ পাৰত থকা এখন অৰণ্যত বাস কৰিছিল, শহা, শিয়াল, বান্দৰ আৰু উদ। এই চাৰিও বন্ধুৱে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দানৱীৰ হ'ব বিচাৰিছিল। এদিন চাৰিওজনে একেলগে তেওঁলোকে দান কৰিব পৰা কিবা এটা বিচাৰি উলিয়াবলৈ সিদ্ধান্ত ল'লে। শ্ৰেষ্ঠ দান কৰিবৰ বাবে বস্তু বিচাৰি চাৰিও বন্ধুৱে তেওঁলোকৰ ঘৰ এৰিলে।

উদে গংগাৰ উপকূলৰ পৰা সাতটা ৰঙা মাছ আনিলে। শিয়ালে দৈৰে ভৰ্তি টেকেলি আৰু মাংসৰ টুকুৰা এটা লৈ আহিল। বান্দৰটোৱে জঁপিয়াই জঁপিয়াই গৈ বাগিচাৰ পৰা আম লৈ আহিল। দিনটো শেষ হবলৈ ওলাইছিল, কিন্তু শহাটোৱে তেতিয়ালৈ একো বুজি পোৱা নাছিল। সি ভাবিছিল যে যদি সি ঘাঁহ দান কৰে, তেন্তে সি দানৰ কোনো লাভ নাপাব। এইকথা ভাবি শহাটো খালী হাতেৰেই ঘূৰি গ'ল।

শহাটো খালী হাতেৰে ঘূৰি অহা দেখি তিনিওজন বন্ধুৱে তাক সুধিলে, "ওহ! তুমি কি দান কৰিবা? এই দিনটোত দান কৰিলে মহাদানৰ লাভ পোৱা যায় বুলি তুমি নাজানা নেকি। শহাটোৱে ক'লে, "হয়, মই জানো, গতিকে আজি মই নিজকে দান কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছো। ইয়াকে শুনি শহাৰ সকলো বন্ধু আচৰিত হ'ল। এই খবৰটো ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ কাণত  পৰাৰ লগে লগে তেওঁ পোনে পোনে পৃথিৱীলৈ নামি আহিল।

ইন্দ্ৰই সন্ন্যাসীৰ ছদ্মবেশ ধৰি চাৰিওজন বন্ধুৰ কাষ চাপিলে। প্ৰথমে শিয়াল, বান্দৰ আৰু উদে দান কৰিলে। তাৰ পিছত ইন্দ্ৰ দেৱতাই শহাটোৰ ওচৰলৈ গৈ ক'লে, "তুমি কি দান কৰিবা?" শহাটোৱে ক'লে যে সি নিজকে দান কৰিব। এই কথা শুনি ইন্দ্ৰদেৱে নিজৰ মন্ত্ৰশক্তিৰে জুই জ্বলালে আৰু শহাটোক জুইত সোমাই যাবলৈ ক'লে।

শহাটোৱে সাহসেৰে জুইত প্ৰৱেশ কৰিলে। ইন্দ্ৰই এইটো দেখি আচৰিত হ'ল। দৰাচলতে শহাটো এজন ডাঙৰ দাতা আছিল আৰু ইন্দ্ৰ দেৱে এইটো দেখি বৰ সুখী হৈছিল। আনহাতে, শহাটো জুইত সুৰক্ষিতভাৱে থিয় হৈ আছিল। তেতিয়া ইন্দ্ৰ দেৱে ক'লে, "মই তোমাক পৰীক্ষা কৰি আছিলো। এই জুই মায়াময়, সেয়েহে ই তোমাৰ একো ক্ষতি নকৰে। "

ইয়াৰ পিছত, ইন্দ্ৰদেৱে শহাটোক আশীৰ্বাদ দি ক'লে, "তোমাৰ এই দান সমগ্ৰ বিশ্বই সদায় মনত ৰাখিব। মই চন্দ্ৰত তোমাৰ শৰীৰৰ চিহ্ন অংকন কৰিম। এইকথা কোৱাৰ লগে লগে ইন্দ্ৰ দেৱে চন্দ্ৰত থকা পাহাৰ এখন মোহাৰি শহাৰ চিহ্ন তাত অংকন কৰি দিলে। তেতিয়াৰ পৰা, এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে চন্দ্ৰত শহাৰ চিহ্ন আছে আৰু এনেদৰে, চন্দ্ৰত উপস্থিত নোহোৱাকৈ, এটা শহাৰ চিহ্ন চন্দ্ৰত উপস্থাপন হ'ল।

কাহিনীটোৰ পৰা নীতিশিক্ষা: যিকোনো কাম কৰাৰ বাবে প্ৰৱল ইচ্ছাশক্তি থকাটো প্ৰয়োজনীয়।