ৰূপহী
পৃথিৱীৰ সকলো আপচুতাই যদি ক’লা বৰণ সানি যায়হি তথাপি সেই সৌন্দৰ্য্যৰ ছায়া কল্পনাৰপৰা মচ খাই নায়ায়। সেই সৰু টিলাটি, তাৰ তলত সেউজীয়া কোমল বননিখনি, ওখ ওখ গছকেজুপি, বিশাল সেই ফটফটীয়া জোলৰ লুইতখনি, তাৰ
গল্প
সোণটিৰ অভিমান
(এক) আহল-বহল পথাৰখনৰ সিমূৰে এখন গোপচাৰ। গোপচাৰৰ সিফালে গহীন হাবি। দুপৰীয়া সদায় সেই গোপচাৰৰ পৰা এটি মতলীয়া বনগীতৰ সুৰ কোনোবা গ’ৰখীয়াৰ পেঁপাৰ মাজেদি ওলাই সেইফালে যোৱা বাটৰুৱাক এখন্তেকৰ কাৰণে ৰখায়
সতীৰ সোঁৱৰণি
লুইতৰ পাৰত পৰ্বতৰ ওচৰৰ সৰু গাঁওখনি। দূৰত নিজৰাৰ কাষত সৰু পঁজা। চৰাইৰ গান, নিজৰাৰ কুলুধ্বনি, গছৰ ছাঁ, শ্যামল-শস্যক্ষেত্ৰ--চাৰিওফালে কেৱল শোভা--কেৱল সঙ্গীত। সন্ধিয়া যেতিয়া বেলিটিয়ে বিদায় লৈ পশ্চিম