কাৰণো মনত খেলাব যে, আমাৰ পকাড়ীয়া ঋষিৰ নিচিনা গহীন গম্ভীৰ মুনচুপ নীলাম্বৰ শৰ্মা ডাঙৰীয়া চেঙেলীয়া বয়সত, পচোৱা বতাহৰ আগে আগে উৰি ফুৰা ওভতগোৰে নচা আছিল? তেওঁৰ আজিকালি প্ৰশান্ত নিবাত নিষ্কম্প তৰুন নিচিনা ম
তাহানি “বৰতি চাহাবৰ“ দিনত জোঁকতলী মৌজাত সিধাই খাটনিয়াৰ বুলি এজন মানুহ আছিল৷ সেই কালত সিধাই খাটনিয়াৰক নজনা মানুহ ৰংপুৰ চহৰত নাছিল৷ দোল, দুৰ্গোৎসৱ, হৰিসেৱা আদি ধৰম-কৰমেৰে খাটনিয়াৰৰ ঘৰ উজনিত উজ্জ্বল আছিল
সিদিনা বান্ধ গিৰীন্দ্ৰ বৰা ফোপাই-জোপাই আহি মোৰ আগত উপস্থিত৷ মানুহটোৰ গতিটো দেখি মই ভয় খাই গ’লোঁ; বোলোঁ কি হ’ল? এওঁ কৰবাত ভৰা নাও বুৰাই আহিল নেকি, নাইবা বাটত বনৰীয়া ম’হ কি গঁড়ৰ খেদা খাই আহিল? মই তেওঁক
“হেয় আও! তোম কোন হ্যাঁয়? দৰৱাজাকা চামনে কাহে খাৰা হ্যাঁয়? “ কঁকালত পিতলৰ ছাপৰাচ আৰু মূৰত ৰঙা কলাৰে সানমিহলি কাপ্ কাপ্ পাগুৰী পিন্ধা হিন্দুঃস্থানী ছাপৰাচী এটাই, মুগাৰ বৰচুৰিয়া আৰু এৰিয়াৰ মিৰ্জাই চোলা
এদিনৰ এবেগেতীয়া ঘটনা এটা আজি কওঁ৷ হাওৰালৈ আহিবলৈ বুলি এদিন ইষ্ট ইণ্ডিয়া ৰেলৰ মধুপুৰ ষ্টেছনত ডাকগাড়ীত উঠিলোঁ৷ য়ুৰোপীয় সাজেৰে মোৰ আপাদমস্তক পৰিশোভিত৷ গতিকে, আন খোটালিকেইটা মানুহেৰে ঠাহ খাই থকা দেখি, “য়ু
কলিকতাৰ ফালে “বাগান বাড়ী“ কাক বোলে, অসমীয়া মানুহৰ ভিতৰত ভালেমানে তাক “খায় নে কাণত পিন্ধে“ ক’বই নোৱাৰে৷ ভিকহু বদনামৰ চেকাৰে কলা-মলা অসমত বিদেশী মানুহৰ আগত লাজ নলগাকৈ উলিয়াব পৰা অত্ তত্ এক ৰিঙৰ বাটত দ
এদিন এজনে তলত লেখা ঘটনাটো মোৰ আগত কৈছিল৷ তেওঁৰ মুখৰ পৰা মই যেনে শুনিলো হুবহু তলত তেনেকৈ লিখিলোঁ৷ “অসমীয়া মানুহ কানীয়া, এই বদনামটো অসমীয়াৰ গাত যাৰে মন যায় সিয়ে দিয়ে৷ কিন্তু বদনাম দিওঁতাসকলে জনা উচিত
দেওবাৰ৷ ৰাতিপুৱা ৭ বজা৷ এখোজ-দোখোজকৈ পায়চালি কৰি লাহে লাহে ৰঘুনাথ চিৰস্তাদাৰৰ ঘৰ পালোঁগৈ৷ দেখোন চিৰস্তাদাৰ ডাঙৰীয়াই হৰিদেউ ফয়চলা নবিচৰে সৈতে বহি দবা খেলত নিমগন৷ ইমান পুৱাই তেওঁলোক খেলত বলিয়া হোৱাটো বা
“ধ্যায়তো বিষয়ান্ পুংসঃ সঙ্গস্তেষুপজায়তে৷ সঙ্গাৎ সঞ্জায়তে কামঃ কামাৎ ক্ৰোধোহতিজায়তে৷ ৷ ক্ৰোধাদ্ভুৱতি সন্মোহঃ সন্মোহাৎ স্মৃতিবিভ্ৰমঃ৷ স্মৃতিভ্ৰংশাদ্ বুদ্ধিনাশো বুদ্ধিনাশাৎ প্ৰণশ্যতি৷ ৷ “ মাঘৰ বিহু
“আইটী শয়নি অ! মাৰক ক, আজি আঞ্জাত লোণ দিবৈ পাহৰিলে৷ ভাত এগাল খাবলৈ আহিলে সদায় এনেবিলাক আহুকাল৷ ক, সানি খাবলৈকে অলপ লোণ লৈ আহিলে ভাল৷ “ হাকিম ডিম্বধৰ বৰুৱা মুনচুপে পুৱা দহ বজাত ভাতৰ পাতত বহি এগৰাহ ভাত ম
