পিতৃভক্ত ৰামচন্দ্র পিতৃসত্য পালন কৰিবলৈ সাজু হ’ল। এই সত্য আছিল পিতৃ দশৰথে ভৰত মাতৃ কৈকেয়ীক দিবলগীয়া দুটা বৰ। প্রথম সত্য মতে ৰামচন্দ্ৰই চৈধ্য বছৰ বনবাস আৰু দ্বিতীয় বৰ মতে ভৰতৰ ৰাজপাট দখল। পিতৃৰ এইবচ
ত্রেতা যুগৰ কথা। অযােধ্যাৰ ৰজা দশৰথ অপুত্রক আছিল। অপুত্রক দশৰথ ৰজাই পুত্র লাভৰ বাবে অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰিছিল। উক্ত যজ্ঞকুণ্ডত বিষ্ণু দিব্যপুৰুষৰূপে এটা পায়সৰ পাত্ৰ হাতত লৈ আৱিৰ্ভাৱ হয় আৰু সেই পাত্ৰটো ৰজা
ত্রেতা যুগৰ শেষৰফালে দশৰথ ৰজাৰ পুত্ৰৰূপে আবিৰ্ভাৱ হােৱা ৰামচন্দ্র আছিল বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ। এইগৰাকী প্রভু ৰামচন্দ্ৰৰ অতি বিশ্বাসী আৰু পৰমভক্ত আছিল অসীম বলৱন্ত ৰামায়ণৰ সাধু হনুমান। হনুমা
ৰামায়ণ ৰামায়ণ হ’ল – আদিকবি বাল্মীকিয়ে ৰচনা কৰা এখন মহাকাব্য। প্ৰাচ্য সাহিত্যত ৰামায়ণক আদিকাব্য বুলি জনাজাত। অযােধ্যাপতি দশৰথৰ পুত্ৰ ৰামচন্দ্ৰৰ আদ্যোপান্ত, জীৱন লীলা সম্পূৰ্ণভাবে বাল্মীকিয়ে এই ক
