গয়া জিলা বিহাৰৰ ৰাজধানী পাটনাৰ পৰা প্ৰায় 104 কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। ধৰ্মীয় দৃষ্টিকোণৰ পৰা, গয়া কেৱল হিন্দুসকলৰ বাবেই নহয়, বৌদ্ধধৰ্ম অনুসৰণ কৰা সকলৰ বাবেও শ্ৰদ্ধাশীল। বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অনুগামীসকলে ইয়াক মহাত্মা বুদ্ধৰ জ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰ বুলি গণ্য কৰে আনহাতে হিন্দুসকলে গয়াক মুক্তিক্ষেত্ৰ আৰু মোক্ষ প্ৰাপ্তিৰ স্থান হিচাপে গণ্য কৰে।

সেয়েহে, প্ৰতিদিনে হিন্দুধৰ্মালম্বী লোকসকল কেৱল দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰাই নহয়, বিদেশৰ পৰাও ইয়ালৈ আহে আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ মৃত ব্যক্তিৰ আত্মাৰ শান্তি আৰু মোক্ষৰ কামনা কৰি শ্ৰাদ্ধ, তৰ্পণ আৰু পিণ্ডদান কৰা দেখা যায়। কিন্তু আপুনি জানেনে যে গয়াই এটা ৰাক্ষস "গয়াসুৰ"ৰ কাৰণে মোক্ষ স্থলীৰ মৰ্যাদা পাইছিল? আজি, মই আপোনাক গয়াসুৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত এই পৌৰাণিক কাহিনী কম।

পুৰাণৰ মতে, গয়াত এটা ৰাক্ষস বাস কৰিছিল যাৰ নাম আছিল গয়াসুৰ। গয়াসুৰক তেওঁৰ তপস্যাৰ বাবে এটা বৰদান প্ৰাপ্ত হৈছিল যে যিয়ে তেওঁক দেখিব বা স্পৰ্শ কৰিব তেওঁ মৃত্যুলোকলৈ যাব নালাগে। এনে ব্যক্তি পোনে পোনে গৈ ব্ৰহ্মলোক পাব। এই বৰদানৰ বাবে, মৃত্যুলোক খালী হ'বলৈ ধৰিলে।

ইয়াৰ দ্বাৰা অতিষ্ঠ হৈ যমৰাজে ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱক কলে যে গয়াসুৰৰ বাবে এতিয়া পাপীও বৈকুণ্ঠলৈ যোৱা আৰম্ভ কৰিছে, গতিকে ইয়াৰ এটা উপায় কৰক। যমৰাজৰ স্থিতি বুজি ব্ৰহ্মাই গয়াসুৰক ক'লে, "তুমি পৰম পবিত্ৰ ব্যক্তি, গতিকে দেৱতাসকলে তোমাৰ পিঠিত যজ্ঞ কৰিব বিচাৰে।"

গয়াসুৰ ইয়াৰ বাবে মান্তি হ'ল। গয়াসুৰৰ পিঠিত সকলো দেৱতা আৰু গদা ধাৰণ কৰি বিষ্ণু উঠি বহিল। গয়াসুৰৰ শৰীৰটো স্থিত কৰি ৰাখিবলৈ পিছফালে এটা ডাঙৰ শিলো বান্ধি দিয়া হ'ল। এই শিলক আজি "প্ৰেত শিলা" বুলি কোৱা হয়।

গয়াসুৰৰ এই সমৰ্পণৰ বাবে ভগৱান বিষ্ণুই তেওঁক এটা বৰদান দিলে যে এতিয়াৰ পৰা তোমাৰ শৰীৰৰ ওপৰত যজ্ঞ কৰা এই ঠাইক গয়া বুলি জনা যাব। ইয়াত, যিজনে পিণ্ডদান আৰু শ্ৰাদ্ধ কৰিব তেওঁ মুক্তিলাভ কৰিব। আত্মা ইয়ালৈ আহি বিপথগামী হ'ব নালাগে।