আমি সৰুৰে পৰা মহাভাৰতৰ কাহিনী শুনি আহিছো, দূৰদৰ্শনত চাইছোঁ, তথাপিও আমি সকলোৱে মহাভাৰতৰ বিষয়ে বেছি নাজানো কাৰণ বেদৱ্যাসৰ দ্বাৰা লিখা মহাভাৰত এখন অতি ডাঙৰ গ্ৰন্থ, ইয়াত এক লাখ শ্লোক আছে।

আজি মই আপোনাক মহাভাৰতৰ কিছুমান একে কাহিনী কম যিবোৰ হয়তো আপুনি আগতে কেতিয়াও শুনা নাই। গতিকে কাহিনীভাগ মামা শকুনিৰ পৰাই আৰম্ভ কৰোঁ আহক। আমি সকলোৱে বিশ্বাস কৰোঁ যে শকুনি কৌৰৱসকলৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ হিতকাৰী আছিল, কিন্তু ই ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ বিপৰীত। কৌৰৱ ধ্বংসৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰণ আছিল শকুনি, তেওঁহে কৌৰৱসকলৰ ৰাজবংশৰ সমাপ্তিৰ বাবে মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ পটভূমি ৰচনা কৰিছিল। কিন্তু তেওঁ কিয় এনে কৰিছিল? উত্তৰটো জানিবলৈ, আমি ধৃতৰাষ্ট্ৰ আৰু গান্ধাৰীৰ বিবাহৰ কাহিনীটো জানিব লাগিব।

শকুনিয়েই কৌৰৱসকলৰ ধ্বংসৰ কাৰণ আছিলঃ- এজন সন্ন্যাসীৰ মতে, গান্ধাৰী আগতে এটা ছাগলীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। পিছত সেই ছাগলীটো বলি দিয়া হৈছিল। এইটো গান্ধাৰীৰ বিয়াৰ সময়ত লুকুৱাই ৰখা হৈছিল। যেতিয়া ধৃতৰাষ্ট্ৰই এই বিষয়ে জানিব পাৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ গান্ধাৰ ৰজা সুবালা আৰু তেওঁৰ 100 পুত্ৰক বন্দী কৰি তেওঁলোকক যথেষ্ট অত্যাচাৰ কৰিছিল।

এটা এটাকৈ সুবালাৰ সকলো পুত্ৰৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁলোকক খাবলৈ মাত্ৰ এমুঠি চাউল দিয়া হৈছিল। সুবালাই তেওঁৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ শকুনিক প্ৰতিশোধৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিছিল। সকলোৱে তেওঁলোকৰ ভাতৰ অংশ শকুনীক দিছিল যাতে তেওঁ জীয়াই থাকিব পাৰে আৰু কৌৰৱসকলক ধ্বংস কৰিব পাৰে। মৃত্যুৰ আগতে, সুবালাই ধৃতৰাষ্ট্ৰক শকুনিক মুক্তি দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, যিটো ধৃতৰাষ্ট্ৰই মানি লৈছিল। সুবালাই শকুনীক তেওঁৰ মেৰুদণ্ডৰ হাড়েৰে পাশা বনাবলৈ কৈছিল, পিছত সেই পাশাই কৌৰৱ ৰাজবংশৰ ধ্বংসৰ কাৰণ হৈছিল।

শকুনিয়ে হস্তিনাপুৰত সকলোৰে বিশ্বাস জিকিছিল আৰু ১০০ জন কৌৰৱৰ অভিভাৱক হৈছিল। তেওঁ কেৱল যুধিষ্ঠিৰৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্যোধনক উত্তেজিত কৰাই নহয়, তেওঁ মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ পটভূমিও গঢ়ি তুলিছিল।

এক আশীৰ্বাদৰ বাবে, দ্ৰৌপদী পাঁচজন স্বামীৰ পত্নী হৈছিলঃ- দ্ৰৌপদীৰ পিছৰ জন্মত নাম আছিল ইন্দ্ৰসেনা আৰু তেওঁ মৌদগল্য নামৰ ঋষিৰ পত্নী আছিল। তেওঁৰ স্বামীৰ অকালতে মৃত্যু হৈছিল। তেওঁ ভগৱান শিৱক তেওঁৰ ইচ্ছাবোৰ পূৰণ কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। যেতিয়া শিৱ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল, তেওঁ ভয়তে 5 বাৰ নিজৰ বাবে দৰা বিচাৰিছিল। ভগৱান শিৱই পৰৱৰ্তী জন্মত তেওঁৰ পাঁচজন স্বামীৰ বাবে বৰদান দিছিল।

অভিশাপৰ বাবে ধৃতৰাষ্ট্ৰ অন্ধ হিচাপে জন্ম লৈছিলঃ- ধৃতৰাষ্ট্ৰ তেওঁৰ পূৰ্ব জন্মত এজন অতি দুষ্ট ৰজা আছিল। এদিন তেওঁ নদীত এটা হাঁহ তাৰ পোৱালিৰ সৈতে চৰি থকা দেখিলে। তেওঁ আদেশ দিলে যে ৰাজহাঁহৰ চকু ফুটাই দিব লাগে আৰু পোৱালীবোৰক হত্যা কৰিব লাগে। ইয়াৰ বাবেই, পৰৱৰ্তী জন্মত ধৃতৰাষ্ট্ৰ অন্ধ হৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰসকলে ৰাজহাঁহৰ পোৱালিৰ দৰে একেদৰেই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।

অভিমন্যু আছিল কালইবন ৰাক্ষসৰ আত্মাঃ- কোৱা হয় যে অভিমন্যু কালইবন নামৰ এটা ৰাক্ষসৰ আত্মা আছিল। কৃষ্ণই কালইবনক হত্যা কৰিছিল আৰু তাৰ আত্মাক তেওঁৰ কাপোৰত বান্ধি লৈছিল। তেওঁ কাপোৰখন দ্বাৰিকালৈ লগত লৈ গৈছিল আৰু এটা আলমাৰীত ৰাখিছিল। যেতিয়া সুভদ্ৰাই (অৰ্জুনৰ পত্নী) ভুলক্ৰমে আলমাৰীটো খুলিছিল, তেতিয়া তাইৰ গৰ্ভত এটা পোহৰ সোমাই গৈছিল আৰু তাই অচেতন হৈ পৰিছিল। সেইকাৰণে অভিমন্যুক চক্ৰবেহু ভেদিবলৈ কেৱল আধা কৌশলহে কোৱা হৈছিল।

একলব্য দ্ৰোণাচাৰ্যৰ মৃত্যুৰ কাৰণ আছিলঃ- একলব্য দেৱাস্ৰাৱৰ পুত্ৰ আছিল। এবাৰ তেওঁ অৰণ্যত হেৰাই গৈছিল আৰু নিশিদ হিৰণ্যধনুৱে তেওঁক ৰক্ষা কৰিছিল। ৰুক্মিণীৰ স্বয়ম্বৰৰ সময়ত পিতৃৰ জীৱন ৰক্ষা কৰোঁতে একলব্যৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁৰ ত্যাগত সন্তুষ্ট হৈ শ্ৰীকৃষ্ণই তেওঁক এটা আশীৰ্বাদ দিছিল যে তেওঁ পৰৱৰ্তী জন্মত দ্ৰোণাচাৰ্যৰ ওপৰত প্ৰতিশোধ ল'বলৈ সক্ষম হ'ব। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী জন্মত, একলব্যৰ জন্ম দৃষ্ট্যদ্যুম্ন হিচাপে হৈছিল আৰু দ্ৰোণৰ মৃত্যু ঘটাইছিল।

পাণ্ডুৰ ইচ্ছা অনুসৰি, পাণ্ডৱসকলে তেওঁলোকৰ পিতৃৰ মৃতদেহ খাইছিলঃ- পাণ্ডু জ্ঞানী আছিল। তেওঁৰ শেষ ইচ্ছা আছিল যে তেওঁৰ পাঁচজন পুত্ৰই তেওঁৰ মৃতদেহ খাব লাগে যাতে তেওঁ আহৰণ কৰা জ্ঞান তেওঁৰ পুত্ৰসকললৈ স্থানান্তৰিত হয়। কেৱল সহদেৱে তেওঁৰ পিতৃৰ ইচ্ছা অনুসৰণ কৰি তেওঁৰ মগজুৰ তিনিটা অংশ খাইছিল। প্ৰথম টুকুৰাটো খোৱাৰ লগে লগে সহদেৱে ইতিহাস শিকিলে, দ্বিতীয় টুকুৰাটো বৰ্তমান আৰু তৃতীয় টুকুৰাটোৰ পৰা ভবিষ্যতৰ বিষয়ে শিকিলে। আনহাতে এনে এটা বিশ্বাসো আছে যে পাঁচোজন পাণ্ডৱে মৃতদেহৰ মাংস খাইছিল, কিন্তু বেছিভাগ অংশ সহদেৱে খাইছিল।

কুৰুক্ষেত্ৰৰ মাটি আজিও আচৰিতঃ- কুৰুক্ষেত্ৰ এখন ঠাই য'ত বিশ্বাস কৰা হয় যে মহাভাৰতৰ যুদ্ধ হৈছিল। সেই ঠাইৰ প্ৰায় ৩০ কিলোমিটাৰ ব্যাসাৰ্ধৰ ভিতৰত মাটিৰ গাঁথনি বহুত বেলেগ। বিজ্ঞানীসকলে বুজি পোৱা নাই যে এইটো কেনেকৈ সম্ভৱ কিয়নো এনে মাটি তেতিয়াহে হ'ব পাৰে যদি সেই ঠাইত অত্যাধিক তাপ হয়। বহুলোকে বিশ্বাস কৰে যে যুদ্ধৰ বাবেই তাৰ মাটিৰ প্ৰকৃতি সলনি হৈছে।

শ্ৰী কৃষ্ণই দানত বৰ্বৰিকৰ মূৰ লৈছিলঃ- বৰ্বৰিক ভীমৰ নাতি আৰু ঘাটো‍ৎকচৰ পুত্ৰ আছিল। কোনেও বৰ্বৰিকক পৰাজিত কৰিব নোৱাৰিছিল কিয়নো তেওঁৰ হাতত কামাখ্যা দেৱীৰ পৰা লাভ কৰা তিনিডাল কাঁড় আছিল, যাৰ দ্বাৰা তেওঁ যিকোনো যুদ্ধ জিকিব পাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ শপত খাইছিল যে তেওঁ কেৱল দুৰ্বল পক্ষৰ বাবেহে যুঁজিব। যেতিয়া বৰ্বৰিক যুদ্ধৰ মাজত উপস্থিত হৈছিল, তেতিয়া কৌৰৱসকল দুৰ্বল আছিল, সেয়েহে তেওঁ তেওঁলোকৰ হৈ যুঁজিবলৈ বিচাৰিছিল। যেতিয়া শ্ৰীকৃষ্ণই এই বিষয়ে জানিব পাৰিলে, তেওঁ দানত বৰ্বৰিকৰ মূৰটো বিচাৰিলে আৰু লগতে তেওঁ বৰ্বৰিকক বৰদান দিলে যে তোমাক কলিযুগত মোৰ নামেৰে জনা যাব। এই বৰ্বৰিকৰ মন্দিৰ ৰাজস্থানৰ চিকৰ জিলাত অৱস্থিত য'ত তেওঁক বাবা শ্যামৰ নামেৰে পূজা কৰা হয়।

প্ৰতিজন যোদ্ধাৰ এটা বেলেগ শংখ আছিলঃ- সকলো যোদ্ধাৰ শংখবোৰ বহুত শক্তিশালী আছিল। ভাগৱত গীতাৰ এটা শ্লোকত সকলোবোৰ শংখৰ নাম আছে। অৰ্জুনৰ শংখৰ নাম আছিল দেৱদত্ত। ভীমৰ শংখৰ নাম আছিল পণ্ড্ৰা, ইয়াৰ তীব্ৰ শব্দত কাণৰে শুনা বন্ধ হৈ যায়। কৃষ্ণৰ শংখৰ নাম আছিল পঞ্চজন্য, যুধিষ্ঠিৰৰ শংখৰ নাম অনন্তবিজয়া, সহদেৱৰ শংখৰ নাম পুষ্পকাউ আৰু নকুলৰ শংখৰ নাম আছিল সুঘোষমণি।

অৰ্জুন আৰু এবাৰ বনবাসলৈ হৈছিলঃ- এবাৰ কিছুমান দস্যুক খেদি যাওঁতে অৰ্জুনে দুৰ্ঘটনাক্ৰমে যুধিষ্ঠিৰ আৰু দ্ৰৌপদীৰ কোঠাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। নিজৰ ভুলৰ শাস্তিৰ বাবে তেওঁ ১২ বছৰ বনবাসলৈ গৈছিল। সেই সময়ছোৱাত অৰ্জুনে তিনিবাৰ বিবাহ কৰাইছিল - চিত্ৰাঙ্গদা (মণিপুৰ), উলুপী (নাগা) আৰু সুভদ্ৰা (কৃষ্ণৰ ভগ্নী)। এই নাগ কন্যা উলুপিৰ পৰা তেওঁ ইৰাৱন (আৰাৱন) নামৰ এজন পুত্ৰ লাভ কৰিছিল। মহাভাৰতৰ যুদ্ধত, যেতিয়া এসময়ত এজন ৰাজকুমাৰৰ স্বচ্ছাই নৰবলিৰ প্ৰয়োজন হৈছিল, তেতিয়া ইৰাৱনে নিজকে বলিদান দিছিল। ইৰাৱনক তামিলনাডুত দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হয় আৰু হিজৰাসকলে তেওঁক বিয়া কৰায়।