উৱতি-ফাংচ আৰু কাম-ফাংচৰ উৎপত্তি
অতীজতে মিকিৰ বা কাৰ্বিবিলাকে ডাঙৰ ডাঙৰ গুহাত বাস কৰিছিল। ভৈয়ামৰ অসমীয়া লােকৰ মাজত যেনেকৈ খেল আৰু ফৈদ আছে সেই মিকিৰসকলৰ মাজতাে চমাৰ (ফৈদ) আছে। সেই চমাৰবােৰৰ ভিতৰত ফাংচ চমাৰো এটা। ইয়াৰ দুটা ভাগ আছে।
All Stories
Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
বিজুলী আৰু ঢেৰেকনিৰ জন্ম
বহুদিনৰ আগৰ কথা। তেতিয়া মিকিৰৰ বাহিৰে অন্যান্য জাতিয়ে জন্ম গ্রহণ কৰা নাছিল। মিকিৰসকলৰ বিশ্বাস মতে তেওঁলােক ভগৱান অর্থাৎ হেম্আৰনামৰ প্রথম সৃষ্টি। মিকিৰসকলে নীতি-নিয়মেৰে ভালকৈ সমাজ পাতি বাস কৰিছিল।
সমাজলৈ শ্ৰাদ্ধ কেনেকৈ আহিল
মিকিৰসকলৰ অতীজৰ সমাজখনত চোমাংগান অর্থাৎ শ্রাদ্ধ কৰা নিয়ম বহু দিনলৈকে নাছিল। তেওঁলােকে মানুহবােৰৰ মৃত্যুৰ পিচত কোনাে শ্রাদ্ধ আদি নকৰিছিল। তেনেকৈয়ে বহু দিন ধৰি চলিছিল। অতীজতে মিকিৰ সমাজত এজন বৰ দু
দুই ৰাজপুত্ৰ
এক ৰজাৰ দুজনী ঘৈণীয়েক আছিল৷ বৰজনীৰ দুটা ল’ৰা৷ সৰুজনীৰ ল’ৰা-ছোৱালী একো নাছিল৷ ল’ৰা দুটা ওপজাৰ কিছু দিনৰ পিছতে বৰ কুঁৱৰী মৰিলত সিহঁতক ডাঙৰ-দীঘল কৰাৰ ভাৰ সৰু কুঁৱৰীৰ গাত পৰিল৷ সৰু কুঁৱৰীয়ে ল’ৰা দুটাক ত
বেটুকোঁৱৰ
এজন ৰজা আছিল৷ তেওঁৰ সাতজনী কুঁৱৰী৷ কাৰো ল’ৰা-ছোৱালী নোহোৱা দেখি ৰজাৰ মনত বৰ বেজাৰ৷ ৰজাই অনেক পূজা-পাটল অনেক দান-দক্ষিণা কৰিলে,তথাপি তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালী একোকে নহ’ল৷ এদিন ৰজাই সমাজিক দেখিলে যে তেওঁক এজন
ছয় সখিয়েক, এক ৰাক্ষসী
এখন নগৰত পাঁচোটা ডেকা-লৰাই সিহঁতৰ বাপেকহঁতৰে সৈতে দন্দ কৰি ঘৰত নাথাকোঁ বুলি দেশ ভ্ৰমণ কৰিবলৈ ওলাল৷ সিহঁতৰে সৈতে সেই দেশৰ এলাগী ৰাণীৰ ল’ৰা এটাও ওলাল৷ এলাগীৰ কোঁৱৰেও বাপেকৰ পৰা মৰম-চেনেহ নেপাইছিল দেখি ত
সোণ-বৰিষ ৰজা
এজন চহকী বুঢ়াৰ কেইবাটাও পুতেক আছিল৷ ক্ৰমে বুঢ়াই আটাইকেউটাকে বিয়া কৰাই দিলে,মাথোন বাকী ৰ’ল নুমলীয়াটো৷ অনেক চাই-চিন্তি বুঢ়াই বিচাৰি-খোচাৰি শেহত এঘৰত এজনী লখিমী যেন ছোৱালী পাই নুমলীয়ালৈ তাইক বিয়া
ৰজাৰ ল'ৰা আৰু শিয়াল
এক ৰজাৰ ল’ৰাই দেশ চাবৰ মনেৰে এটা ঘোৰাত উঠি ঘৰৰপৰা বাজ হ’ল৷ তেওঁ সেইদৰে দুই তিনিখন দেশ ফুৰাৰ পাছত এদিন হাবিৰ মাজৰ বাট এটাতে তেওঁৰ গধূলি হ’ল৷ সেই সময়তে এটা শিয়াল হাবিৰপৰা ওলাই আহি সেই বাটতে ভেম জুৰি ব
শিয়াল পগলা
একালত বিক্ৰমাদিত্য নামে এজন ৰজা আছিল৷ তেওঁৰ পুতেকে ভোজ ৰজাৰ জীয়েকক বিয়া কৰিছিল৷ বিক্ৰমাদিত্য ৰজাৰ মৰণ হেনো গঙ্গাৰ তীৰত আছিল৷ সেইদেখি বিক্ৰমাদিত্যৰ মৰণৰ সময় হ’লত তেওঁক গঙ্গাতীৰলৈ অনা হ’ল৷ কিন্তু গঙ্
পেট-ভাতুৰ কথা
কোনো এক দেশত এজন ৰজা আছিল৷ ৰজাজনৰ এটি ল’ৰা আছিল;আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰীজনৰো এটি ল’ৰা আছিল৷ সৰুকালৰেপৰা ৰজাৰ ল’ৰাৰ লগত মন্ত্ৰীৰ লৰাৰ বৰ মিল আছিল;আৰু দুয়োজনে সখি বন্ধাইছিল৷ তেওঁলোকৰ মাজত এনে বন্ধুভাৱ হৈছিল য
নোমল আৰু সোণপাহী
এখন গাঁৱত এহাল মতা-মাইকী আছিল৷ মতাটোৰ নাম ৰূদাই আৰু মাইকীজনীৰ নাম ডাবহী৷ সিহঁতহাল বৰ মিলা-প্ৰীতিৰে বৰ-বাৰী কৰি আছিল৷ ঘৈণীয়েকে পুৱাই উঠি ঘৰ-চোতাল সাৰি-মছি বৰ পৰিষ্কাৰকৈ ৰাখি ৰন্ধা-বঢ়া কামত লাগে;ইপিনে
নিমাতী কন্যা
এক ৰজা আছিল৷ ৰজাৰ ল’ৰা-ছোৱালী একোৱেই নাই৷ এদিন ৰজা মৃগয়া কৰিবলৈ যাওঁতে এজন সন্ন্যাসীক লগ পালে৷ ৰজাই সন্ন্যাসীৰ আগত তেওঁৰ ল’ৰা-ছোৱালী নোহোৱাৰ বিষয় ভাঙি ক’লত সন্ন্যাসীয়ে ৰজাক এটা গছৰ গুটি দি ক’লে, “এ