দেৱাঙ্গভূষণ বস্ত্ৰ

এজন ৰজা আছিল৷এদিন তেওঁ পাত্ৰ-মন্ত্ৰী আৰু সভাসদসকলক ক’লে যে, “সকলো মানুহে দিনত বন কৰে আৰু ৰাতি হ’লে শুই থাকে;আমিওচোন দিনকে ৰাতি,ৰাতিকে দিন কৰি লওঁহঁক-আমি ৰাতি হ’লে দিন বুলি কাম-বন কৰিম,দিনত ৰাতি বুলি শ

তিনিজন ডেকা পণ্ডিত

উজনি ফালৰ তিনিজন ডেকাই নবদ্বীপত পঢ়ি পণ্ডিত হৈ ঘৰলৈ উভতি আহিছিল৷ বাটে বাটে আহি থাকোতে তেওঁলোকে এদিন মহৰ খোজ এটা দেখা পালে৷ এজনে ক’লে “এইটো এজনী মাইকী মহৰ খোজ;” আন এজনে ক’লে “মহজনী গাভিনী;” তৃতীয়জনে ম

ৰাক্ষস পণ্ডিত

সত্যকালত এক ৰাক্ষস আছিল৷ সি মানুহৰ বেশ ধৰি “পণ্ডিত” নাম লৈ এক ৰজাৰ নগৰত পঢ়াশালি পাতিলেহি৷ ৰাক্ষস পণ্ডিতে তাত সকলোৰে ল’ৰা পঢ়ায়, কেৱল বাঁৰী মানুহৰ ল’ৰা হে নপঢ়ায়৷ সেই নগৰতে আকৌ এজনী বাঁৰীৰ এটি ল’ৰা

বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে বগৰিগুটি ৰোৱা

এটা বুঢ়া আৰু এজনী বুঢ়ী আছিল৷ এদিন বুঢ়া-বুঢ়ী দুয়ো মাগিবলৈ যাওঁতে বুঢ়াই এটা বগৰিগুটি আৰু বুঢ়ীয়ে এটা কড়ি পালে৷ দুয়ো ঘৰলৈ গৈ ভালকৈ মাটি এডোখৰ উলিয়াই বগৰি আৰু কড়ি পচাই থলে৷ অৱশেষত কড়ি পচি গ’ল,

বৰচোৰ

কোনো এখন দেশত কিছুমান চোৰ আছিল৷ সিহঁতৰ ভিতৰত এটা সকলোতকৈ ডাঙৰ চোৰ আছিল৷ সেই চোৰটোক তাৰ লগৰীয়া সৰু আন আন চোৰে ‘বৰ চোৰ’ বুলি মাতিছিল৷ তাৰ এটা পুতেক আছিল৷ সিও সেই বিদ্যাত বাপেকৰ সমনীয়া হৈছিল৷ বাপেকে এদ

এক হাতী আৰু ফেঁচাৰ কথা

কুৰুৱাচৰাই আৰু বামুণ

এহাল নিমাখিত বামুণ বামুণী আছিল৷ এদিন বামুণে গাঁৱলৈ যাওঁতে এটা কুৰুৱা চৰায়ে এটা ৰৌ মাছ ধৰি আনি এখন দলনি পথাৰত আতৌপুতৌকৈ খাব খোজা দেখি লৰি গৈ চৰাইটোৰ মুখৰপৰা মাছটো কাঢ়ি আনিলে৷ মুখৰ টোপটো যোৱা দেখি চৰা

সােণৰ হৰিণ

পিতৃভক্ত ৰামচন্দ্র পিতৃসত্য পালন কৰিবলৈ সাজু হ’ল। এই সত্য আছিল পিতৃ দশৰথে ভৰত মাতৃ কৈকেয়ীক দিবলগীয়া দুটা বৰ। প্রথম সত্য মতে ৰামচন্দ্ৰই চৈধ্য বছৰ বনবাস আৰু দ্বিতীয় বৰ মতে ভৰতৰ ৰাজপাট দখল। পিতৃৰ এইবচ

পিতৃভক্ত ৰামচন্দ্র

ত্রেতা যুগৰ কথা। অযােধ্যাৰ ৰজা দশৰথ অপুত্রক আছিল। অপুত্রক দশৰথ ৰজাই পুত্র লাভৰ বাবে অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰিছিল। উক্ত যজ্ঞকুণ্ডত বিষ্ণু দিব্যপুৰুষৰূপে এটা পায়সৰ পাত্ৰ হাতত লৈ আৱিৰ্ভাৱ হয় আৰু সেই পাত্ৰটো ৰজা

প্রভুভক্ত হনুমান

ত্রেতা যুগৰ শেষৰফালে দশৰথ ৰজাৰ পুত্ৰৰূপে আবিৰ্ভাৱ হােৱা ৰামচন্দ্র আছিল বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ। এইগৰাকী প্রভু ৰামচন্দ্ৰৰ অতি বিশ্বাসী আৰু পৰমভক্ত আছিল অসীম বলৱন্ত ৰামায়ণৰ সাধু হনুমান। হনুমা

ৰামায়ণৰ পৰিচয়

ৰামায়ণ ৰামায়ণ হ’ল – আদিকবি বাল্মীকিয়ে ৰচনা কৰা এখন মহাকাব্য। প্ৰাচ্য সাহিত্যত ৰামায়ণক আদিকাব্য বুলি জনাজাত। অযােধ্যাপতি দশৰথৰ পুত্ৰ ৰামচন্দ্ৰৰ আদ্যোপান্ত, জীৱন লীলা সম্পূৰ্ণভাবে বাল্মীকিয়ে এই ক

আকবৰ আৰু বাদছাহী মোহৰ

সম্রাট আকবৰ আছিল মহান। তেওঁৰ ৰাজ্যত সাধাৰণ দুখীয়া প্ৰজাসকলেও সুখ শান্তিৰে থকাটো তেওঁ কামনা কৰিছিল। মন্ত্রী আৰু চোৰাংচোৱা সকলে দিয়া খবৰকে তেওঁ সদায় সঁচা বুলি মানিবলৈ টান পাইছিল। সেইবাবে প্ৰজাসকলৰ সু