উৎকোচৰ খেল
বিজয়নগৰৰ ৰজা কৃষ্ণদেৱ ৰয়ৰ ৰাজত শিল্পীসকলৰ যথেষ্ট সন্মান আছিল। তেওঁৰ দৰবাৰত সংগীতজ্ঞ, গীতিকাৰ, কবি আৰু নৃত্যশিল্পীৰে ভৰি আছিল। তেওঁলোক সকলোৱে দৰবাৰত তেওঁলোকৰ কলা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু তাৰ বিনিময়ত পুৰস
#সাধুকথা
📖
Uncategorized
ৰাজহাঁহ আৰু কাউৰী
বাটৰুৱা এটা এদিন বাটে বাটে গৈ। জিৰাইছিল গছৰ তলত ধনু-কাঁড় থৈ॥ ভাগৰ লাগি বাটৰুৱাৰ টোপনি আহিল। তিনিপৰীয়া ৰ’দ আহি মুখত পৰিল॥ গছৰ ওপৰত আছিল তাতে ৰাজহাঁহ এটি। ৰ’দ নপৰা কৰি তাৰ পাখিৰে ধৰিলে ছাতি॥ ছাঁ
📖
Uncategorized
টোকোৰা আৰু চিতল
সত্য কালৰ কথা। সেই কালত উৰণ আৰু বুৰণ এই দুইবিধ জন্তুৱে বাহ সাজি থাকিব নেজানিছিল। সেইবাবে সিহঁতৰ বৰ দুৰ্গতি দেখি সিহঁতৰ ভিতৰৰ বুঢ়া-মেঠাবিলাকে কি কৰা উচিত, এই কথা আলচ কৰিবলৈ এদিন মেল পাতিলে। মেলত স্থিৰ
তেনালীৰাম আৰু খঙাল ঘোঁৰা
বহু দিনৰ আগৰ কথা। দক্ষিণ ভাৰতত বিজয় নগৰ নামৰ এখন সাম্ৰাজ্য আছিল আৰু সেই সাম্ৰাজ্যৰ শাসনভাৰ ৰজা কৃষ্ণদেৱ ৰয়ৰ হাতত আছিল। এদিন এজন আৰবী ব্যৱসায়ী ঘোঁৰা বিক্ৰী কৰিবলৈ তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ আহিল। তেওঁ ৰজাৰ সন্মু
গাখীৰ নোখোৱা মেকুৰী
দক্ষিণ ভাৰতৰ বিজয়নগৰৰ শাসন ৰজা কৃষ্ণদেৱ ৰয়ে কৰিছিল। এবাৰ নিগনিবোৰে বিজয়নগৰত বিধ্বংসী ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, যাৰ ফলত সকলো প্ৰজা শংকিত হৈ পৰিল, কিয়নো নিগনিবোৰে দিনে দিনে কাৰোবাৰ কাপোৰ কাটি, কাৰোবাৰ ফচল আৰু
তেনালীৰামৰ পৰিচয়
ভাৰতবৰ্ষত বহুতো মহান পণ্ডিতে জন্ম লৈছে যাৰ জ্ঞান সকলোৱে স্বীকাৰ কৰে। তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব আৰু চতুৰতাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাহিনীবোৰে সকলোকে প্ৰভাৱিত আৰু ৰোমাঞ্চিত কৰে। ভাৰতৰ ইতিহাসত এনে এজন লোক হ'ল তেনালীৰা