দক্ষিণাত্যৰ ফালৰ এখন সৰােবৰত এজাক ভাৰুণ্ড চৰাই অতি সুখে সন্তোষে বাস কৰিছিল। আচৰিত কথাটো হ’ল এই ভাৰুণ্ড চৰাইবােৰৰ পেট এটা কিন্তু ঠোট যুক্ত মুখ দুখন। দুয়ােখন মুখে খােৱা খাদ্যবােৰ এটা পেটত জমা হয়। তাতে
বহুত ধন ঘটিবৰ মনেৰে এটা ব্যাধে এখন হাবিত প্রৱেশ কৰিলে। সি ভাবিলে, হাবিৰ মাজত জন্তু চিকাৰ কৰি সেই জন্তুৰ মঙহ বজাৰত বিক্ৰী কৰিব আৰু সহজে ধনী হ’ব। ইয়াকে ভাবি সি হাবিৰ মাজত ইফাল-সিফাল কৰি থাকোতে দেখিলে য
মানুহে বসবাস কৰিবলৈ এৰি যােৱা এখন নৈপৰীয়া গাঁৱত অজস্ৰ নিগনিৰ গাত আছিল। সেই গাঁতবােৰত নিগনি বােৰে পৰম সুখ-সন্তোষেৰে ঘৰ-সংসাৰ ৰক্ষা কৰিছিল। সেইখন নদীতে পানী খাও বুলি ক'ৰবাৰ পৰা এজাক বনৰীয়া হাতী আহি ওল
মিত্র শর্মা নামৰ এজন ব্রাহ্মণে পূজাৰ বাবে এটা নিখুঁত পঠা ছাগলীৰ প্রয়ােজন হােৱাত এঘৰ যজমানৰ কাষ চাপিল। যজমান ঘৰে ব্ৰাহ্মণৰ আৱশ্যক হােৱাত তেনেকুৱা নিখুঁত পঠা ছাগলী এটা হর্ষ মনেৰে দান কৰিলে। ছাগলীটো দৌৰ
কোনাে এখন গাঁৱত এজন ব্রাহ্মণ আছিল। উক্ত ব্রাহ্মণজনে পূজা-পাতল কৰাৰ লগতে সাধাৰণ খেতি-বাতিও কৰিছিল। এবাৰ তেওঁৰ খেতিখিনি বৰ ভাল নহ'ল। তেওঁৰ সকলাে কষ্ট বিফলে যােৱা বাবে মনত বৰ দুখ পালে। তথাপিও তেওঁ খেতি-ব
বহুত বছৰ আগৰ ঘটনা। গংগা নদীৰ পাৰৰ আশ্ৰম এখনত এজন ঋষিয়ে তেওঁৰ গুণী-জ্ঞানী শিষ্য সমন্বিতে বাস কৰিছিল। ঋষিজনে নিতৌ গংগাত স্নান কৰিবলৈ যায়। এদিন এনেকৈ স্নান কৰিবলৈ যাওঁতে চিলনী এটাই ওপৰৰ পৰা এৰি দিয়া ন
খৰনখৰ নামৰ এটা ভোকাতুৰ সিংহই খাদ্যৰ সন্ধানত গােটেইখন হাবি চলাথ কৰিও একো এবিধ চিকাৰ ধৰিব নােৱাৰি দুখে-বেজাৰে গুহাৰ ভিতৰত সােমাই থাকিল। কিছুসময়ৰ অন্তত সেই গুহাটোৰ সন্মুখত দধিমুখ নামৰ এটা শিয়াল উপস্থিত
এবাৰ এখন গাঁৱৰ এজন ব্রাহ্মণে ক'ৰবাৰ পৰা দান হিচাপে এহাল ধুনীয়া শকত-আৱত বলধ গৰু পালে। ব্রাহ্মণ-ব্রাহ্মণীয়ে বলধহালক দানা-পানী খুৱাই খুব কম দিনৰ ভিতৰত চকুত লগা কৰিলে। সেইখন গাঁৱতে এজন চোৰ আছিল। সি বহুদ
কোনাে এখন নগৰত দুজন নলেগলে লগা বন্ধু বাস কৰিছিল। বন্ধু দুজনৰ নাম আছিল ধর্মবুদ্ধি আৰু পাপবুদ্ধি। সিহঁত আছিল চহৰখনৰ দুজন নামি দামি সাউদৰ পুতেক। দুয়াে বন্ধুই এদিন বেপাৰত যােৱা বিষয়লৈ আলচ কৰি আছিল। কথা
এখন হাবিৰ এজোপা বটগছত এজাকমান বনৰীয়া ৰাজহাঁহে বাস কৰিছিল। এইদৰে বাস কৰি থকাৰ পিছত এদিন সিহঁতে লক্ষ্য কৰিলে যে এডাল প্রকাণ্ড লতা ক্ৰমাৎ গছজোপাৰ ওপৰলৈ বগাই আহিছে। বিষয়টো কোনাে এটা ৰাজহাঁহেও গুৰুত্ব নি
এটা হ্রদত কমুগ্ৰীৱ নামৰ কাছ এটাই বহুদিন ধৰি সুখে-শান্তিৰে বাস কৰি আছিল। উক্ত হ্রদতে ক'ৰবাৰ পৰা আহি ৰাজহাঁহ এহাল কাছটোৰ লগত লগ হ’ল। চাওতে চাওতে সিহঁত দুয়ােটাৰ লগত কাছৰ বন্ধুত্ব গঢ়ি উঠিছিল। এদিন নেদেখ
নগৰৰ সমীপৰ এখন হাবিত চণ্ডৰব নামৰ এটা ধূর্ত শিয়াল বাস কৰিছিল। সন্ধিয়া হলেই সি নগৰত ত্ৰাসৰ সৃষ্টি কৰিছিল। লােকৰ ঘৰৰ হাঁহ-কুকুৰাবােৰ ভক্ষণ কৰি মহা আনন্দৰে বাস কৰিছিল। এদিন নিশাৰ ভাগত ওলাই গৈ সি . এজাক
