চতুৰ কাউৰী
গৰমৰ দিনবােৰত সকলাে জীৱ-জন্তুৰ পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই থাকে। তেতিয়া খাল-বিলৰ পানী খালে তৃষ্ণা দূৰ নহয়। তেনেকুৱা এট দিনতে এটা কাউৰী ৰ’দত উৰি-উৰি ভাগৰি পৰিছিল। ভাগৰুৱা কাউৰীটোৱে কিছু সময়ৰ পিছতে তৃষ্ণ
ঈছপৰ সাধু
সিংহৰ বেজাৰ
এখন হাবিত এটা প্রকাণ্ড সিংহ বাস কৰিছিল। সেই সিংহটোৱে এদিন আহাৰ বিচাৰি গােটেই হাবিখন চলাথ কৰিছিল। যিফালে যায় কেবল শূন্য। এনেতে এটা শহাপহু ওচৰতে পাই তাক থাপ মাৰি ধৰি ললে। বেচেৰা শহাপহুটো বনৰাজৰ হাতত বন
দুটা মূৰ্খ মেকুৰী
এদিনাখনৰ কথা। এঘৰ মানুহৰ দুটা পােহনীয়া মেকুৰীয়ে গৃহস্থই খাবলৈ বুলি সাজু কৰি ৰখা পিঠাৰ মাজৰ পৰা এখন পিঠা চুৰ কৰি আনিলে। লগে লগে আনটোৱেও তাৰ লগত দৌৰ মাৰিলে। সিহঁত গৈ গৃহস্থৰ বস্তিৰ এটা দিশত পিঠাখনৰ ভা
দুই বন্ধু
এসময়ত এখন গাঁৱত দুজন নলে-গলে লগা বন্ধু আছিল। বন্ধু দুজনৰ কোনাে সময়তে এৰা এৰি নাছিল। এদিনাখন সিহঁতে চহৰ ফুৰিবলৈ বুলি এখন হাবিৰ হাবিতলীয়া বাট এটাৰে বাট পোনালে। তেতিয়াৰ দিনত হাবি-জংঘলবােৰ বাঘ, ভালুকে
ঈছপৰ পৰিচয়
কথিত আছে যীশু খ্রীষ্টৰ জন্মৰ প্রায় দুশবছৰ আগতে গ্রীক দেশত ঈছপ নামৰ এজন মানুহৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ আছিল এজন সাধাৰণ ক্রীতদাস। ক্রীতদাস মানে গােলাম। তেতিয়াৰ দিনত ইউৰােপৰ বহু ঠাইত এই ক্রীতদাস ৰখাৰ প্ৰথাটো