পৰম পৰাক্ৰমী দৈত্যৰাজ বলিয়ে স্বর্গ জয়ৰ উদ্দেশ্যে ইন্দ্ৰৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘােষণা কৰিলে। অতি দুর্বল আৰু অহংকাৰী দেৱৰাজ ইন্দ্রই বলিৰ হাতত সহজে হাৰ মানিলে। তেওঁ ততালিকে অন্য দেৱতাসকলৰ লগত স্বৰ্গৰপৰা পলায
সত্যযুগৰ ঘটনা। এবাৰ দেৱতা আৰু অসুৰবিলাকে অমৃত লাভৰ বাবে একেলগ হৈ ক্ষীৰ সমুদ্র মন্থন কৰে। মন্থনৰ সময়ত সমুদ্ৰৰ তলৰ পৰা অপ্সৰা, বৰুণৰ কন্যা বাৰুণী বা সুৰা, উচ্চৈঃশ্রবা ঘোঁৰা, কৌস্তভ মণি, লক্ষ্মীদেৱী আদি
একলব্যৰ গুৰুভক্তিৰ কথা জগতে জানে। তেওঁ আছিল হিৰণ্যধনুৰ পুত্র। হিৰণ্যধনু নীচ কুলৰ হােৱা বাবে তেওঁৰ পুত্র একলব্যই সেই সময়ত বহু সুবিধা লাভৰ পৰা বঞ্চিত হ'বলগা হৈছিল। তথাপি একলব্য আছিল পৰম আশাবাদী। সেই সম
একালত এই পৃথিৱীখন দৈত্য-দানৱেৰে ভৰি আছিল। তেনেকুৱা এজন পৰাক্ৰমী দৈত্যৰ নাম আছিল বৃত্রাসুৰ। উক্ত অসুৰৰ সৃষ্টি ত্বষ্টা মুনিয়ে ইন্দ্ৰৰ শত্রু বৃদ্ধিৰ বাবে আহ্বান কৰা যজ্ঞত ভুল মন্ত্ৰেৰে আহুতি দিয়াৰ বাবে
স্বয়ম্ভু মুনিৰ পুত্ৰ উত্তানপাদ কুশাৱর্ত দেশৰ বর্ষেশ্বতী নগৰৰ একচ্ছত্রী ৰজা আছিল। এইগৰাকী ৰজাৰ দুগৰাকী ৰাণী আছিল। ডাঙৰ গৰাকী ৰাণীৰ নাম আছিল সুনীতি আৰু সৰু গৰাকীৰ নাম আছিল সুৰুচি। ৰজা উত্তানপাদে সুনীতি
ব্ৰহ্মাৰ অঙ্গুষ্ঠৰপৰা জন্মলাভ কৰা দক্ষ হ’ল এগৰাকী প্রজাপতি। এইগৰাকী প্রজাপতিৰ ৬০ জনী কন্যাৰ ভিতৰত এজনী কন্যাৰ নাম আছিল ‘সতী’। সতীয়ে মনে-প্রাণে শিৱকে স্বামীৰূপত ভজিছিল। সমস্ত দেৱগণে যিগৰাকীক শ্রেষ্ঠ দ
