প্ৰৱল প্রতাপী তাৰকাসুৰৰ অত্যাচাৰ-উৎপীড়নত দেৱতা সমাজ অতিষ্ঠ হৈ উঠে। তেতিয়া তাৰ প্ৰতিকাৰ বিচাৰি স্বৰ্গৰ দেৱতাসকল মিলিত হয় আৰু শেষত ব্রহ্মাক সাক্ষাৎ কৰে। সর্বজ্ঞ ব্রহ্মাদেৱে তেওঁলােকক উপদেশ দিয়ে যে ত
এসময়ত হৰিশ্চন্দ্ৰ নামৰ এজন বৰ ধার্মিক আৰু সত্যবাদী ৰজা আছিল। এদিনাখনৰ কথা, ৰজা হৰিশ্চন্দ্রই ঋষি বিশ্বামিত্ৰৰ আশ্ৰমৰ দিশে মৃগয়া কৰিবলৈ গৈছিল। সেইসময়তে ঋষিয়ে তেওঁৰ উদ্যানত ফুল আনিবলৈ গৈছিল। কিন্তু ত
কুৰুক্ষেত্ৰ ৰণৰ সমাপ্তিৰ পিছত এদিন ধৰ্মৰাজ যুধিষ্ঠিৰে প্ৰভু কৃষ্ণক সবিনয়ৰে সুধিলে– “আমি বহুত পাপ কৰিলোঁ, আমাৰ হাতত বহুত নিধন হ’ল। আমি নৰহত্যা মহাপাপত ফছিলোঁ। গতিকে পাপৰ পৰা কিছু পৰিত্ৰাণ পােৱাৰ লক্ষ্
শ্রীকৃষ্ণ আছিল দ্বাৰকা পতি। এইজন দ্বাৰকাপতিৰ দাঢ়ি খুৰাবলৈ তেওঁৰে ৰাজ্যৰ এজন নাপিতে প্রতিদিনে গৈছিল। দাঢ়ি খুৰােৱাৰ পিছত প্রভু শ্রীকৃষ্ণই নাপিতজনক পাঁচটা সােণৰ মুদ্ৰা দি বিদায় দিয়ে। পিছদিনাখন পুনৰ দ
ত্রেতা যুগৰ ঘটনা। সেইযুগতে দ্বাৰকানগৰীত এহাল বামুণ বামুণণীৰ এখন সুখৰ সংসাৰ আছিল। হাঁহি-ধেমালিৰ মাজেৰে দুয়ােৰে দিনবােৰ পাৰ হৈছিল। ঠিক সেই সময়তে সিহঁতৰ ঘৰলৈ এটা সুখৰ বাতৰি আহিল। বামুণী সন্তান সম্ভৱা হ
হাজাৰ বছৰ আগৰ ঘটনা। আমাৰ দেশ ভাৰবৰ্ষৰ কোনাে এখন ৰাজ্যত অম্বৰীশনামে এজন ৰজা আছিল। তেওঁ বৰ ধার্মিক আৰু পৰােপকাৰী স্বভাৱৰ আছিল। সময়ে সময়ে তেওঁ বিভিন্ন ব্রত-উপাসনা আদি অতি ভক্তিভাৱে পালন কৰিছিল। এবাৰ তে
যক্ষৰাজ কুবেৰ আছিল দেৱতাসকলৰ ধন ৰক্ষক। শিৱৰ কৃপাত কুবেৰ অসীম ঐশ্বর্যশালী হৈ উঠে। যক্ষৰাজৰ দুই পুত্র নলকুবেৰ আৰু মণিগ্ৰীৱ এবাৰ কৈলাশৰ অন্তৰ্গত স্রোতস্রিনী গংগাৰ পাৰৰ মনােৰম উপবনলৈ অনিন্দ্য সুন্দৰী ৰমণী
সৰুযু নদীৰ পাৰত অৱস্থিত এখন ধুনীয়া ৰাজ্যৰ নাম হ’ল ‘কোশল’। দিলীপ নামৰ এজন বিখ্যাত ৰজাই উক্ত ৰাজ্য শাসন কৰিছিল। ৰজা দিলীপ আছিল ৰূপৱান আৰু অতি গুণৱান। তেওঁ আছিল এগৰাকী পৰাক্ৰান্ত নৃপতি। ৰজা দিলীপৰ কেইবা
একালত কান্যকুজ নামৰ ঠাইত অজামিল নামৰ এজন সদাচাৰী ব্রাহ্মণে বাস কৰিছিল। অজামিল সৰুৰেপৰা গুণী-জ্ঞানী আৰু সৎ চৰিত্ৰৱান আছিল। সময় বৰ নিষ্ঠুৰ। এদিন এখন অৰণ্যৰ মাজেৰে আহি থাকোঁতে তেওঁ হাবিৰ মাজত অকলশৰীয়া
পুৰণি কালত আমাৰ দেশ বিশাল ভাৰতবর্ষ ভালেমান প্রসিদ্ধ ৰজা মহাৰজাৰ মিলন ভূমি আছিল। তেনেকুৱা এগৰাকী ৰজাৰ নাম আছিল অম্বৰীশ। অম্বৰীশ নামৰ এই বিখ্যাত ৰজাজন আছিল বিষ্ণুৰ পৰম ভক্ত। বিষ্ণু ভক্ত অম্বৰীশৰ পিতৃৰ ন
একালত সমুদ্ৰত এটা অতি বিষাক্ত আৰু ভয়ংকৰ সৰ্পই বাস কৰিছিল। সি ইমান বিষাক্ত আৰু ভয়ংকৰ আছিল যে তাৰ উগ্ৰ বিষত ওপৰেৰে উৰি যােৱা সাধাৰণ পক্ষী এটাও খন্তেকতে আক্রান্ত হৈ ঠাইতে মৃত্যুমুখত পৰিছিল। পিছত গৰুড়ৰ
মহাভাৰত যুগৰ এজন বীৰৰ নাম আছিল পৰীক্ষিত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল অভিমন্যু আৰু মাকৰ নাম আছিল উত্তৰা তেওঁ যেতিয়া মাতৃৰ গৰ্ভত আছিল, তেতিয়া অশ্বত্থামাই তেওঁক বধ কৰিবলৈ ব্রহ্মাস্ত্র নিক্ষেপ কৰে। তেতিয়া ভগৱ
