Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
দৰবাৰৰ কামকাজ শেষ হােৱাৰ পিছত আকবৰৰ এদিন ধেমালি কৰিবলৈ মন গ'ল। মজিয়াত চক মাটিৰে এডাল সৰলৰেখা টানি আকবৰে ক'লে – “এই ৰেখাডাল যিজনে স্পর্শ নকৰাকৈ চুটি কৰি দিব পাৰিব, তেওঁকে মই পুৰস্কাৰ দিম।” প্রশ্ন শুনি
বাদছাহ আকবৰ আৰু বীৰবল এদিন সান্ধ্য ভ্ৰমণত ব্যস্ত আছিল। সেই সময়তে আকবৰে বীৰবলক প্রশ্ন কৰিলে– “পৃথিৱীত বাৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ কোন?” বীৰবলে লগে লগে বুজি পালে যে বাদছাহে নিজৰ প্রশংসা শুনিব খুজিছে। আকবৰেই সকল
দুখীয়া কবি এজনক এদিন এজন সুদখােৰ মহাজনে ঘৰলৈ মাতি আনি কবিতা শুনাবলৈ ক'লে। কবিয়ে কবিতাৰ আদৰ কৰা দেখি আনন্দিত হ’ল আৰু মহাজনক এটা এটাকৈ কেইবাটাও কবিতা গাই শুনালে। এইদৰে কেইটামান কবিতা শুনাৰ পিছত মহাজনে
প্রাতঃ ভ্ৰমণত আকবৰে সদায় বীৰবলক লগত লৈ যায়। এদিনাখন ফুৰি থাকোতে কাউৰীৰ কা কা চিঞৰ শুনি আকবৰৰ মনত এটা প্রশ্নৰ উদয় হ’ল। সিদিনা দৰবাৰত বহি আকবৰে সকলােকে প্রশ্নটো সুধিলে – “আমাৰ দিল্লী চহৰত কিমান কাউৰী
বাদছাহ আকবৰৰ দৰবাৰৰ ওচৰতে আছিল এখন বাগান। সেই বাগানত ফুল আৰু ফলৰ গছৰ উপৰিও আছিল নানা ৰকমৰ গছ। মুকলি আকাশৰ তলত গছ-গছনিৰ ছাঁত সেইদিনা বহিছিল দৰবাৰ। দৰবাৰ চলি থাকোতে ৰাতি হ'ল। সেইদিনা আছিল ফৰকাল আকাশ। জো
প্রশ্ন সুধি বলে নােৱাৰি আকবৰে বীৰবলক মূৰ্খ বনাবলৈ এদিন এক অভিনৱ বুদ্ধি ভাবি উলিয়ালে। সেইদিনা বীৰবল ৰাজসভালৈ আহােতে পলম হৈছিল। সেই সুযোেগতে আকবৰে দৰবাৰৰ সকলাে দৰবাৰীকে একোটাকৈ কনী দি কি কৰিব লাগিব তাক
এবাৰ বাদছাহ আকবৰৰ হীৰাৰ আঙঠি এটা হেৰাল। আঙঠিটো আঙুলিৰ জোখতকৈ অলপ ডাঙৰ আছিল। সেয়ে হয়তাে সুলকি পৰিল। চাকৰ বাকৰ সকলােকে আঙঠিটোৰ কথা সােধা হ’ল। কিন্তু - কোনেও আঙঠিটো নিয়াৰ কথা স্বীকাৰ নকৰিলে। ৰাজকাৰেঙৰ
ৰান্ধনিঘৰত এদিন ৰাতি বীৰবলে ভাত খােৱাৰ আগতে মজিয়াত দেখিলে এটা বৃশ্চিক। ৰাতি তাক মাৰিবলৈ কোনাে যত্ন নকৰি বীৰবলে এটা ডাঙৰ পিতলৰ বাতিৰে বৃশ্চিকটো ঢাকি দিলে। বৃশ্চিকটো পিতলৰ বাতিটোৰ ভিতৰত আবদ্ধ হৈ থাকিল।
দৌলত নামেৰে এজন গায়ক আছিল। সি আছিল অন্ধ। কপালত আছিল এটা কটা দাগ। তাৰ ঘৰ নাই, নাই কোনাে পৰিয়াল। পথৰ কাষৰ এডাল বিৰাট বট গছৰ তলত থাকে। গছৰ তলত বহি দিনত আপােন মনে গান গায়। বাটৰুৱাই দৌলতৰ গান শুনি সুখী
বাদছাহ আকবৰৰ আম অতি প্রিয় খাদ্য। এদিন আকবৰ আৰু বেগম একেলগে বহি আম খাই আছিল। দুয়ােৰে সমুখত আমেৰে ভৰা এটা খৰাহি আৰু আম খাই বাকলি, আমঠু পেলাবলৈ দুয়ােজনৰ ওচৰতে দুটা খালি খৰাহি। এটাৰ পিছত এটাকৈ আম আকবৰে
বাদছাহ আকবৰৰ হাতীশালৰ এটা হাতী এদিন পাগল হ’ল। পগলা হাতীটোৱে হাতীশালৰ দুৱাৰ ভাঙি পথত ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰিব ধৰিলে। পথৰ দুয়ােফালৰ মানুহবােৰে ভয়তে দৌৰিব ধৰিলে। হাতীৰ গচকত দুই এজন মানুহাে মৰিল। ঠিক সেই
বাদছাহ আকবৰে সময় আৰু সুযােগ পালেই বীৰবলক কঠিন প্রশ্ন সুধি ব্যতিব্যস্ত কৰিব খােজে। কিন্তু প্রখৰ বুদ্ধিৰ বীৰবলে মুহূর্ততে সেই প্রশ্নৰ শুদ্ধ উত্তৰ দিয়ে। বাদছাহৰ কোনাে প্রশ্নই বীৰবলক সমস্যাত পেলাব নােৱা
