Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
Uncategorized
এদিনাখন সম্রাট আকবৰে দুই হাত দীঘল আৰু দুই হাত বহল এটুকুৰা কাপােৰ দৰবাৰৰ সকলােকে দেখুৱাই কলে - মই ইয়াতে শুম আৰু এই কাপােৰ টুকুৰাৰে মােক ভৰিৰ পৰা মূৰলৈ ঢাকি দিব লাগিব। কোনাে অংশ নঢকাকৈ থাকিব নােৱাৰিব।
Uncategorized
ভাৰতৰ বাদছাহ তেতিয়া আকবৰ। এদিন গৰমৰ দিনত আকবৰে সৈন্য সামন্ত লৈ হাবিত চিকাৰ কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল। এইদৰে ঘূৰি ফুৰােতে তেওঁৰ পিয়াহত অণ্ঠ কণ্ঠ শুকাই গ’ল। পানী খাবলৈ ওচৰত কতাে জলাশয় বিচাৰি নাপাই আকবৰে হাবি
বহু বছৰ আগতে হিমালয়ত মানস নামৰ এটা বিখ্যাত হ্ৰদ আছিল। তাত বহুতো জন্তু আৰু চৰাইৰ সৈতে হাঁহৰ এটা জাকে বাস কৰিছিল। সিহঁতৰ মাজৰ দুটা হাঁহ অতি আকৰ্ষণীয় আছিল আৰু দুয়ো দেখিবলৈয়ো একে আছিল, কিন্তু তাৰে এজন
হিমালয়ৰ অৰণ্যত বহুতো উদ্ভিদ আছে যিবোৰ নিজৰ মাজত অনন্য। এনে উদ্ভিদ কতো পোৱা নাযায়। সেইবোৰৰ ফল আৰু ফুলবোৰ অন্যতকৈ বেলেগ। ফলবোৰ ইমান মিঠা আৰু সুগন্ধিযুক্ত যে সেইবোৰ দেখিলে কোনেও নোখোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰে।
বহু বছৰ আগতে মগধ জনপদ নামৰ এখন চহৰ আছিল। ইয়াত এখন ঘন অৰণ্য আছিল য'ত হাজাৰ হৰিণাৰ এটা গোটে বাস কৰিছিল। হৰিণাৰ ৰজাৰ দুটা পুত্ৰ আছিল, এজনৰ নাম লক্ষ্মণ আৰু আনজন কালা। যেতিয়া ৰজা বৃদ্ধ হৈ আহিল, তেতিয়া ত
বহুবছৰ আগতে, চাৰিজন বন্ধু গংগাৰ পাৰত থকা এখন অৰণ্যত বাস কৰিছিল, শহা, শিয়াল, বান্দৰ আৰু উদ। এই চাৰিও বন্ধুৱে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দানৱীৰ হ'ব বিচাৰিছিল। এদিন চাৰিওজনে একেলগে তেওঁলোকে দান কৰিব পৰা কিবা এটা বিচাৰি
বহু দিনৰ আগতে এটা হাতী ৰজা চন্দ্ৰসেনৰ অস্তাবলত বাস কৰিছিল। তাইৰ নাম আছিল মহিলামুখ। মহিলামুখ হাতীটো অতি বুদ্ধিমান, আজ্ঞাকাৰী আৰু দয়ালু আছিল। সেই ৰাজ্যৰ সকলো প্ৰজাই মহিলামুখক লৈ বহুত সুখী আছিল। ৰজাও মহ
গৌতম বুদ্ধৰ জীৱন সকলোৰে বাবে অনুপ্ৰেৰণাৰ উৎস হৈ আহিছে। তেওঁৰ জীৱন কেৱল এটা জন্মতে নহয় আগৰ জীৱনতো অনুপ্ৰেৰণাদায়ক আছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ পূৰ্বৱৰ্তী জীৱনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কাহিনীৰ সংকলনক জাতকৰ কাহ
