গুৰুভক্তি
একলব্যৰ গুৰুভক্তিৰ কথা জগতে জানে। তেওঁ আছিল হিৰণ্যধনুৰ পুত্র। হিৰণ্যধনু নীচ কুলৰ হােৱা বাবে তেওঁৰ পুত্র একলব্যই সেই সময়ত বহু সুবিধা লাভৰ পৰা বঞ্চিত হ'বলগা হৈছিল। তথাপি একলব্য আছিল পৰম আশাবাদী। সেই সম
All Stories
Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
ত্যাগৰ বল
একালত এই পৃথিৱীখন দৈত্য-দানৱেৰে ভৰি আছিল। তেনেকুৱা এজন পৰাক্ৰমী দৈত্যৰ নাম আছিল বৃত্রাসুৰ। উক্ত অসুৰৰ সৃষ্টি ত্বষ্টা মুনিয়ে ইন্দ্ৰৰ শত্রু বৃদ্ধিৰ বাবে আহ্বান কৰা যজ্ঞত ভুল মন্ত্ৰেৰে আহুতি দিয়াৰ বাবে
ভক্তিৰ শক্তি
স্বয়ম্ভু মুনিৰ পুত্ৰ উত্তানপাদ কুশাৱর্ত দেশৰ বর্ষেশ্বতী নগৰৰ একচ্ছত্রী ৰজা আছিল। এইগৰাকী ৰজাৰ দুগৰাকী ৰাণী আছিল। ডাঙৰ গৰাকী ৰাণীৰ নাম আছিল সুনীতি আৰু সৰু গৰাকীৰ নাম আছিল সুৰুচি। ৰজা উত্তানপাদে সুনীতি
দক্ষৰ যজ্ঞ
ব্ৰহ্মাৰ অঙ্গুষ্ঠৰপৰা জন্মলাভ কৰা দক্ষ হ’ল এগৰাকী প্রজাপতি। এইগৰাকী প্রজাপতিৰ ৬০ জনী কন্যাৰ ভিতৰত এজনী কন্যাৰ নাম আছিল ‘সতী’। সতীয়ে মনে-প্রাণে শিৱকে স্বামীৰূপত ভজিছিল। সমস্ত দেৱগণে যিগৰাকীক শ্রেষ্ঠ দ
বান্দৰ আৰু শিয়াল- lakshminath bezbaroa
বান্দৰ আৰু শিয়াল- (lakshminath bezbaroa) এটা শিয়াল আৰু এটা বান্দৰ আছিল। সিহঁতে দুয়াে সখি পতাই হেঁপাহ পলুৱাই খাই ফুৰিবলৈ আলচ কৰিলে। এদিন সিহতে কত কি খাবলৈ পাওঁ বুলি ভাবি হাবিৰ মাজৰ ৰাজ-আলি এটাৰ
মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু- lakshminath bezbaruah
মেকুৰীৰ জীয়েকৰ সাধু- lakshminath bezbaruah এঘৰ মানুহৰ এজনী বৰ চেনেহৰ মেকুৰী আছিল। তাই গাভিনী হৈছিল। ঘৰৰ গিৰিহতনীও ঠিক সেই সময়তে গা-ভাৰী আছিল। মেকুৰীজনীৰ বৰকৈ মাছ খাবৰ মন যােৱাত তাই, “মােৰ মাছ খাবৰ
এজনী মালিনী আৰু এজোপা ফুল
এক মালিনী আছিল। তাই বৰ যতনকৈ এজোপা ফুল-গছ ৰুইছিল। তাই সেই গছজোপা দিনৌ ইমান পতি কৰে, তথাপি তাত ফুল নুফুলে। সেইদেখি এদিন তাই ফুলগছজোপাক সুধিলে-”অ’ গছ, অ’ গছ ফুল নুফুল কিয়?” গছে উত্তৰ দিলে-”মই যে ফুলিব
কাঞ্চনী
এক বুঢ়াৰ সাতোটা পুতেক আছিল। বুঢ়াই পুতেকহঁতৰ সুখ-সন্তোষ দেখিবলৈ নাপালে। পুতেক এটাইকিটাই খাব-খুটিব পৰা হোৱাৰ আগেয়ে বুঢ়া মৰি গ’ল। বুঢ়ীয়ে ছয়োটালৈ ছোৱালী বিয়া কৰাই আনি অলপমান সুখ-সন্তোষৰ মুখ দেখিছি
ভেকুলীৰ সাধু
এখন গাঁৱত এটা বুঢ়া আৰু এজনী বুঢ়ী আছিল। সিহঁত অপুত্ৰক আৰু বৰ দুখীয়া আছিল। এদিন গঞা মানুহে মাছ ধৰিবলৈ বুলি পল-জুলুকি লৈ উকিয়াই ওলালত বুঢ়া-বুঢ়ীৰো গা উঠিল। বুঢ়াৰ ভগা পল এটা আৰু বুঢ়ীৰ ভগা জকাই এখন
দুই বুধিয়ক
এদিন এটা গজলীয়া ডেকাই এভাৰ কেতুৰি খানি হাটলৈ নি এদা বুলি বেচিবলৈ বুধি পাতিলে আৰু সেইদৰে সেইদিনাই আন এঠাইৰ আন এটা চেঙেলীয়া ডেকাইও এভাৰ ভোমলতিৰ গুটি পাৰি লৈ জালুক বুলি হাটত বেচিবলৈ কাৰবাৰ কৰি হাটৰুৱা
লখিমী তিৰোতা
সত্যযুগত দুটি বুঢ়া-বুঢ়ী আছিল। সিহঁতৰ সাতোটি পো। সাতোটা পোলৈ সাতজনী বোৱাৰী আনিলে। বৰজনীৰ ল’ৰা এটি হ’ল। সেই সাতজনীৰ ভিতৰত নিচেই নুমলীয়াজনী বৰ লখিমী তিৰোতা আছিল। বুঢ়া-বুঢ়ী মৃত্যুৰ ওচৰ চাপিল। বুঢ়া-ব
লটকন
এখন দেশত লটকন নামেৰে এটা বৰ দুখীয়া বামুণ আছিল। বামুণৰ ঘৈণীয়েকজনী বৰ মুখ চোকা আছিল। গিৰিয়েকে টকা-কড়ি ঘটি আনিব নোৱাৰে দেখি তাই সদায় গিৰিয়েকক দপালি থাকে। ঘৈনীয়েকৰ দপালনি খাই খাই এদিন বামুণৰ মনত বৰ