Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
সুকুমাৰ ডাঙৰ ল'ৰা। তাৰ খাব-পিন্ধিবৰ অভাৱ নাই। স্বভাৱতে সি বুদ্ধিমান, কিন্তু পঢ়া-শুনাত হ'লে তাৰ মন নাই। তাৰ চৌধ বছৰ বয়স হ'ল; তথাপি সি ইংৰাজী স্কুলৰ চতু্ৰ্থ শ্ৰেণীতে। দেউতাকে "পঢ় পঢ়" কৰে; সুকুমাৰে আ
গল্পটোৰ পাতনিতে কোৱা যাওক, যে এনেকুৱা না্ম আজিকালি চহৰত পাবলৈ নাই। এই জাতৰ নামৰ ঠাইত সুৰেন্দ্ৰ, নৰেন্দ্ৰ, শৈলেন্দ্ৰ, অৰবিন্দই জুৰি বহিল। অচিৰতে এই চামে গাঁৱতো সোমাই মণিৰাম, ধনীৰাম, ভোবোৰা, ভোকন্দিকো য
অতি পুৰণি কালৰ কথা। এখন ডাঙৰ হাবিত বহুত চৰাই আৰু জন্তুৱে একেলগে বাস কৰিছিল। এটা ফেঁচাই বান্দৰ এটাৰ সৈতে বন্ধু পাতিছিল। এদিন সেই ফেঁচাটোৱে তাৰ বন্ধু বান্দৰক মৌ বাহ এটাৰপৰা জুই আনিবলৈ পঠালে। বান্দৰটোৱে
অতীজতে মিকিৰ জাতিয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে আগেয়ে পৃথিৱীত তামােলৰ গছ নাছিল। মিকিৰ জাতিৰ বিশ্বাস মতে ইয়াৰ বিষয়ে এটি ধুনীয়া সাধুও আছে। পূৰ্বপুৰুষসকলৰ ভাৱধাৰা মতে ই এটা প্রকৃত সঁচা ঘটনা যেন অনুমান হয়।
মিং চুৰুং জালপং আৰু চেৰ চিং দুয়াে প্রথমতে বৰ বন্ধু আছিল। দুয়াে একেলগে কাম-বন, অহা-যােৱা আন কি খােৱা-লােৱাও কৰিছিল। সদায় বন্ধুভাৱ। কাৰো মনত অকণাে মলি নাই। কেৱল মিলা প্রীতি আৰু আনন্দ। দুয়ােৰে মাজত চ
বহুদিনৰ আগৰ কথা। তেতিয়াও মানুহৰ সমাজত কাপােৰ ব্যৱহাৰ হােৱা নাছিল। মানুহবােৰে কেতবোৰ গছৰ বাকলি পিন্ধিবলৈহে শিকিছিল আৰু কেতবােৰে উলংগ অৱস্থাতেই আছিল। সেই যুগৰ মানুহবােৰে হাবিৰ ফলমুল সংগ্রহ কৰি নাইবা চি
মিকিৰসকলৰ ঘাই জীৱিকা আজিলৈকে খেতি। মিকিৰসকলে ঘাইকৈ কোনাে এটা পাহাৰৰ টিলা মােকোলাই তাক জুৰি-কাটি কোৰ মাৰি ধান সিঁচি দিয়ে। ধানৰ লগতে মাটিত পােতে আলু-কচু, কোমােৰা, কেৰেলা, আদিও। খােৰাক জোগাবৰ বাবে এই টি
অতীজতে কাৰ্বিসকলৰ মাজত টুমুং চমাৰ ফৈদৰ এঘৰ মানুহ আছিল। সেই মানুহ ঘৰত এজন অতি হােজা আৰু নম্র মানুহ আছিল। তেওঁ বস্তুৰ ভাল বেয়া বিচাৰ বৰকৈ নকৰিছিল আৰু যেয়ে যি কয়, তাতে মান্তি হৈছিল। ডেকা হ’লত সেই মা
অতি প্রাচীন কালত এটা মাছমৰীয়া আছিল। সেই মাছমৰীয়াটো সদায় বিলত জাল বাবলৈ যায়। এইদৰে বহু দিন বিলে বিলে মাছ মাৰিয়েই সি তাৰ জীৱিকা নির্বাহ কৰিছিল। এদিনাখন জাল বাই উভতি আহোঁতে একপ্রকাৰ দীঘল সিহ থকা গ
ই বহুদিনৰ আগৰ কথা। মিকিৰসকলে পৃথিৱীত ভগৱানৰ (হেম্আৰ) প্রথম সৃষ্টি হিচাপে মানুহ হৈ থাকিবলৈ লােৱাৰ সময়তে মিকিৰ সমাজত এহাল বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে বাস কৰিছিল। তেওঁ লােকৰ লৰা-লুৰি কোনাে নাছিল। বুঢ়া-বুঢ়ীৰ আকালাে
অতীজতে মিকিৰ সমাজত এহাল মানুহৰ দুজনী জীয়েক আছিল। তাৰ বাহিৰে সেই মানুহ হালৰ সংসাৰত আপােন বুলিবলৈ কেও কিছু নাছিল। সেয়ে মানুহ হালে জীয়েক দুজনীক বৰ মৰম কৰিছিল। যথা সময়ত বৰজনীৰ এঘৰ ধনী মানুহৰ ঘৰত বিয়া
বহু দিন পূর্বে এখন গাঁৱত এহাল বুঢ়া-বুঢ়ী আছিল। তেওঁলােকে বৰ সুখেৰে জীৱন যাপন কৰিছিল। পাহাৰৰ হাবি বন পৰিষ্কাৰ কৰি বুঢ়া-বুঢ়ীয়ে যুটীয়া ভাৱে আৰু গাঁৱৰ অন্য মানুহৰ সহায়ত আৰা কাটি জুম ধানৰ খেতি কৰি পে
