ভাগ্যবান শিয়াল
এখন হাবিৰ কাষতে থকা বিশাল সেউজীয়া ঘাঁহনিত এটা হৰিণাই আপােনমনে ঘাঁহ খাই আছিল। সেই হৰিণাটো ধৰিবলৈ মনে-মনে এটা ভালুক আৰু এটা সিংহই দুঠাইত বেলেগে বেলেগে চোপ লৈ আছিল। সুযােগ বুজি সিংহ আৰু ভালুকে হৰিণাটোৰ
All Stories
Explore our collection of Assamese stories, essays, and literary works
কপালৰ লিখন
এখন গাঁৱত এজন ধনী জমিদাৰ আছিল। জমিদাৰৰ এজনেই পুত্র সন্তান আছিল। জমিদাৰে পুতেকক চকুৰ মণি বুলি ভাবিছিল। তেওঁ পুতেকৰ মৰমত ইমানে অন্ধ আছিল যে অলপ সময়ৰ বাবেও পুতেক চকুৰ আঁতৰ হােৱাটো নিবিচাৰিছিল। ইফালে পুত
চতুৰ গাধ
একালত এখন হাবিত এটা গাধ আৰু এটা কুকুৰনেচীয়া বাঘ আছিল। কুকুৰনেচীয়া বাঘ চিকাৰত বেছি চোকা। বহুত জন্তুই তাক দেখিলেই পলায়। কিন্তু সেইদিনাখন গাধটোৱে ৰং মনেৰে পথাৰৰ কোমল ঘাঁহ খাই আছিল। সি কেতিয়াও ভবা নাছ
বুর্বক ছাগলী
এদিন এটা লুভীয়া শিয়ালে হাঁহ-কুকুৰা বিচাৰি গাঁৱৰ ফালে আহিছিল। মনতে ভাবিছিল—যদি ক'ৰবাত কিবা এটা মিলে দিনটোৰ বাবেই আৰামদায়ক হ’ব। পিছে তাৰ সেইদিনা কপাল বেয়া আছিল। ক'ৰবাৰ পৰা কুকুৰ এটাই ভেউ-ভেউ কৈ তাক
নেগুৰ কটা শিয়াল
এখন হাবিত এটা লুভীয়া শিয়াল বাস কৰিছিল। উক্ত শিয়ালটোৱে ওচৰৰ গাঁওবােৰত হাঁহ-কুকুৰা বিচাৰি সেই প্রাণীবােৰৰ বাবে ত্রাস সৃষ্টি কৰিছিল। এনেদৰে চিকাৰ কৰাৰ ফলত পৰিয়ালবােৰত ভীষণ অশান্তি সৃষ্টি হৈছিল। কোনেও
অহংকাৰী কাছ
এখন বিশাল আকাৰৰ বিলত এটা প্রকাণ্ড কাছে অতি সুখ শান্তিৰে বাস কৰিছিল। উক্ত বিলত প্ৰায়ে এটা ঈগল পানী খােৱাৰ চলেৰে আহিছিল। এনেকৈ আহোঁতে আহোঁতে ঈগল আৰু কাছৰ মাজত বন্ধুত্ব স্থাপন হ’ল আৰু দুয়ােজনৰ মাজত এৰা
কুটিল সিংহ
এখন অটব্য অৰণ্যত তিনিটা ম'হ আছিল। ম’হ তিনিটা নলে-গলে লগা বন্ধু আছিল। সিহঁত তিনিওটাৰ মাজত এৰা এৰি নাছিল। সুখ-দুখৰ যেন সিহঁত লগৰী আছিল। তিনিওটা মহৰ এনে মিত্রতা এটা লুভীয়া সিংহই খুব বেয়া পাইছিল। সিংহটো
চতুৰ কাউৰী
গৰমৰ দিনবােৰত সকলাে জীৱ-জন্তুৰ পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই থাকে। তেতিয়া খাল-বিলৰ পানী খালে তৃষ্ণা দূৰ নহয়। তেনেকুৱা এট দিনতে এটা কাউৰী ৰ’দত উৰি-উৰি ভাগৰি পৰিছিল। ভাগৰুৱা কাউৰীটোৱে কিছু সময়ৰ পিছতে তৃষ্ণ
সিংহৰ বেজাৰ
এখন হাবিত এটা প্রকাণ্ড সিংহ বাস কৰিছিল। সেই সিংহটোৱে এদিন আহাৰ বিচাৰি গােটেই হাবিখন চলাথ কৰিছিল। যিফালে যায় কেবল শূন্য। এনেতে এটা শহাপহু ওচৰতে পাই তাক থাপ মাৰি ধৰি ললে। বেচেৰা শহাপহুটো বনৰাজৰ হাতত বন
দুটা মূৰ্খ মেকুৰী
এদিনাখনৰ কথা। এঘৰ মানুহৰ দুটা পােহনীয়া মেকুৰীয়ে গৃহস্থই খাবলৈ বুলি সাজু কৰি ৰখা পিঠাৰ মাজৰ পৰা এখন পিঠা চুৰ কৰি আনিলে। লগে লগে আনটোৱেও তাৰ লগত দৌৰ মাৰিলে। সিহঁত গৈ গৃহস্থৰ বস্তিৰ এটা দিশত পিঠাখনৰ ভা
দুই বন্ধু
এসময়ত এখন গাঁৱত দুজন নলে-গলে লগা বন্ধু আছিল। বন্ধু দুজনৰ কোনাে সময়তে এৰা এৰি নাছিল। এদিনাখন সিহঁতে চহৰ ফুৰিবলৈ বুলি এখন হাবিৰ হাবিতলীয়া বাট এটাৰে বাট পোনালে। তেতিয়াৰ দিনত হাবি-জংঘলবােৰ বাঘ, ভালুকে
ঈছপৰ পৰিচয়
কথিত আছে যীশু খ্রীষ্টৰ জন্মৰ প্রায় দুশবছৰ আগতে গ্রীক দেশত ঈছপ নামৰ এজন মানুহৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ আছিল এজন সাধাৰণ ক্রীতদাস। ক্রীতদাস মানে গােলাম। তেতিয়াৰ দিনত ইউৰােপৰ বহু ঠাইত এই ক্রীতদাস ৰখাৰ প্ৰথাটো